Moet je altijd melden?
Een groot misverstand onder professionals is dat je altijd bij het AMK een melding zou moeten doen bij een vermoeden van kindermishandeling.
Deze zogenaamde meldplicht kennen we wel in andere landen. En uit onderzoek weten we dat een meldplicht niet leidt tot een afname van kindermishandeling.
Hoe komt dit?
- Een meldplicht leidt tot een toename van meldingen. Deze meldingen worden niet alleen gedaan op basis van gegronde vermoedens. Nee, veelal wordt door professionals gemeld uit angst voor aansprakelijkheid wegens nalatigheid.
- Ook is bij een meldplicht de kans groot dat het hulpverleningscircuit overspoeld raakt door onzorgvuldige meldingen, waardoor er onvoldoende aandacht uitgaat naar opvoedingssituaties waarin de veiligheid van kinderen echt geschaad wordt.
- Verder bemoeilijkt een meldplicht het opbouwen van een vertrouwensband met ouders en kinderen. Zij zullen nog minder open zijn over de situatie thuis.
- De kans dat ouders zorg gaan vermijden is groot, wat de kans op kindermishandeling doet toenemen.
- En professionals vragen bij een meldplicht bij ouders en kinderen nauwelijks nog naar geweldservaringen, uit angst een melding te moeten doen.
En dus is er in de Meldcode geen meldplicht, maar een meldrecht opgenomen.
Wat betekent een meldrecht voor jou als professional?
- Je mag over je vermoedens spreken met derden als je toestemming hebt van de ouders en of het kind (vanaf 12 jaar).
- Als je een melding wilt doen, mag je met het AMK en SHG praten zonder toestemming van ouder(s) of kind.
- Leg je afweging om zonder toestemming van ouders informatie te delen, vast in het dossier.
- Wil je alleen advies van het AMK of SHG, dan hoef je de naam van het betreffende gezin niet te noemen.
- Wil je overleggen met (niet-directe) collega’s over de situatie, doe dat dan zonder de naam van het gezin te noemen.
Zorg ervoor dat je je bij het delen van deze vertrouwelijke informatie beperkt tot die zaken die nodig zijn om hulp op gang te brengen.