Kindermishandeling, hoe is het mogelijk?

Er zijn maar weinig gebeurtenissen in een kinderleven die zoveel impact hebben als kindermishandeling. De gevolgen op korte en op lange termijn zijn enorm. In een eerder artikel schreef ik al over de schade aan de hersenontwikkeling. Maar ook langetermijneffecten als psychische stoornissen, schooluitval, criminaliteit en bijvoorbeeld geweld in de eigen partnerrelatie zijn veel voorkomend.

Hoe is het mogelijk dat, ondanks de ernstige gevolgen, er mensen zijn die hun kinderen mishandelen?
Uit onderzoek blijkt dat niemand de intentie heeft om zijn kind te mishandelen. Over het algemeen kunnen we zeggen dat ouders van kinderen houden. Ze willen het beste voor hun kind. Tegelijkertijd zal geen enkele goede ouder van mening zijn, dat hij het tegenover zijn kind altijd goed doet. Zowel opvoeden als opgroeien is een proces van vallen en opstaan.
En soms gaat het mis. Flink mis. Kinderen raken ernstig beschadigd, door het doen en laten van hun ouders.

Er bestaat geen blauwdruk van de mishandelende ouder. Wel weten we dat er altijd een opeenstapeling van stressvolle omstandigheden is. Het wordt ouders teveel, waardoor ze de opvoeding niet meer aankunnen en er mishandeling plaatsvindt.

Grofweg kunnen de risicofactoren voor kindermishandeling ingedeeld worden in:
1). Problemen en persoonlijkheid van de ouder (bijvoorbeeld psychische of psychiatrische problemen, traumatische jeugdervaringen, verslaving)
2). Kwetsbaarheden van het kind (bijvoorbeeld te vroeg geboren, huilbaby, gedragsproblemen, ongewenst kind)
3). Risicovolle leefomstandigheden (bijvoorbeeld: slechte sociaal-economische omstandigheden, sociaal isolement, gewelddadige omgeving)

Mishandelende ouders zijn ouders die niet in staat zijn om het stimuleren van een gezonde ontwikkeling van hun kinderen boven hun eigen belang te stellen. En ook al bestaan er risicofactoren die verband houden met het kind, kinderen hebben nooit schuld aan kindermishandeling!